Urodzona w 1929 roku w Warszawie w rodzinie Avrahama Szurka, właściciela fabryki wyrobów skórzanych, i Sulamit (Szajndla Nesinker (?) Szurek, organizatorki ślubów dla warszawskich rodzin żydowskich. Była jedną z ośmiorga rodzeństwa i o pięć lat starszą siostrą Edny. Rodzina mieszkała przy ulicy Miłej 18.
W czasie pobytu w getcie warszawskim ojciec Avraham i najstarszy brat Szlomo zostali wysłani przez Judenrat do Lublina pod pretekstem pracy. Trafili na Majdanek, gdzie zostali zmuszeni do pracy przy budowie obozu. Avraham został tam zamordowany, a Szlomo zmuszony był umieścić ciało ojca w krematorium. Matka Sulamit, pozostawiona z głodującymi dziećmi, powierzyła dwie najmłodsze córki – Miriam i Ednę – polskiemu pracownikowi fabryki Avrahama, oddając mu ostatnią złotówkę za pomoc w ukryciu dziewczynek po aryjskiej stronie. Jego żona zamiast im pomóc zaprowadziła je na Gestapo. Siostry kopnęły kobietę i uciekły. Miriam miała wówczas dwanaście lub trzynaście lat. Ich matka – Sulamit wkrótce zmarła z głodu w getcie.
Miriam ukrywała swoje żydowskie pochodzenie pod nazwiskiem Krystyna-Maria Skółkowska. Tożsamości obu sióstr zaczerpnięto z nagrobków dwóch polskich dziewczynek zmarłych w 1919 roku. Razem z Edną zarabiała, śpiewając polskie piosenki na warszawskich ulicach i podwórkach.
Współpracowała z papierosiarzami z placu Trzech Krzyży, wśród których była znana jako „Marysia”. Pomagała innym żydowskim dzieciom dołączyć do grupy, między innymi Kulasowi i Teresie. Wraz z Edną żyła w ciągłym zagrożeniu ze strony szmalcowników.
W czasie Powstania Warszawskiego Miriam była łączniczką w kolumnie transportowej Armii Krajowej, zarejestrowaną 15 sierpnia 1944 roku w tej samej jednostce co Edna. Miała piętnaście lat. Nie ujawniała swojego żydowskiego pochodzenia.
Po kapitulacji została wraz z Edną wywieziona do Stalagu X-B Sandbostel, a następnie do Stalagu VI-C Oberlangen. Po wyzwoleniu siostry trafiły do Anglii. Miriam wyjechała później do Glasgow, gdzie zdobyła wykształcenie pielęgniarskie i pracowała jako pielęgniarka. Tam poślubiła polskiego pilota RAF, przyjmując nazwisko Czwojda; małżeństwo się nie utrzymało. Następnie wyemigrowała do Izraela.
W 1958 roku poślubiła Davida Drangera w Tel Awiwie-Jafie. Zmarła w wieku 49 lat, odbierając sobie życie.