Urodziła się 2 października 1934 roku w Warszawie jako jedna z ośmiorga dzieci Avrahama Szurka, właściciela fabryki wyrobów skórzanych, i Sulamit (Szajndla Nesinker (?) Szurek, która zajmowała się organizacją ślubów w warszawskiej społeczności żydowskiej. Rodzina mieszkała przy ulicy Miłej 18.
Po utworzeniu getta warszawskiego rodzina Szurków znalazła się w dramatycznej sytuacji. Avraham wraz z najstarszym synem Szlomo został skierowany przez Judenrat do Lublina pod pretekstem pracy. Obaj trafili na Majdanek, gdzie zostali zmuszeni do pracy przy budowie obozu. Avraham został tam zamordowany, a Szlomo zmuszono do umieszczenia ciała ojca w krematorium. Sulamit została w getcie z głodującymi dziećmi. Próbując ocalić dwie najmłodsze córki, Ednę i Miriam, oddała je pod opiekę polskiego pracownika fabryki męża i przekazała mu ostatnią złotówkę w zamian za pomoc w ukryciu dziewczynek po aryjskiej stronie. Żona mężczyzny zaprowadziła jednak siostry na Gestapo, ale dziewczynki zdołały jej uciec. Edna miała wtedy zaledwie sześć lub siedem lat. Ich matka – Sulamit – wkrótce zmarła z głodu w getcie.
Po ucieczce Edna musiała nauczyć się żyć jako polskie dziecko. Posługiwała się nazwiskiem Stefania Skółkowska, przejętym z nagrobkaów dwóch polskich dziewczynek zmarłych w 1919 roku. Razem z Miriam zdobywała pieniądze na przeżycie śpiewając polskie piosenki na ulicach i warszawskich podwórkach. Z czasem znalazła się także wśród żydowskich dzieci związanych z papierosiarzami z placu Trzech Krzyży. Każdego dnia musiała pilnować swojej przybranej tożsamości i unikać szmalcowników.
Podczas Powstania Warszawskiego Edna, używająca pseudonimu „Kajtek”, została łączniczką Armii Krajowej. Nie ujawniała swojego żydowskiego pochodzenia. Ranna podczas powstańczych walk. W dniu 2 października 1944 roku, dokładnie w dniu swoich dziesiątych urodzin, odznaczono ją Krzyżem Walecznych. Jest jednym z najmłodszych odznaczonych żołnierzy w historii Armii Krajowej.
Po upadku Powstania Edna została wywieziona do Stalagu X-B Sandbostel, a później do Stalagu VI-C Oberlangen. Po zakończeniu wojny siostry trafiły do obozu dla przesiedleńców Doddington w Anglii. Edna otrzymała pełne stypendium w katolickiej szkole St. Mary’s w Lowestoft. Następnie, dzięki starszemu bratu Yakovowi Szurkowi, wyjechała do Izraela.
W kibucu Lohamei Haghetaot Edna poznała Harry’ego (Zviego) Brilla, również ocalałego z Holokaustu, który w 1947 przybył do Izraela na pokładzie statku Exodus. Para pobrała się 30 stycznia 1953 roku w Naharii. Siedem lat później małżonkowie wyemigrowali do Stanów Zjednoczonych, gdzie założyli rodzinę. Edna pozostawiła swoje świadectwo w Visual History Archive USC Shoah Foundation. Zmarła 9 czerwca 2019 roku, w wieku 84 lat. Jej wspomnienia Little Edna’s War zostały wydane pośmiertnie 27 stycznia 2026 roku, w Międzynarodowym Dniu Pamięci o Ofiarach Holokaustu (https://littleednaswar.com).